Simone Weil (1909 – 1943) przeżyła swój pierwszy kryzys w wieku czternastu lat. 1 Podsłuchała rozmowę swoich rodziców z przyjaciółmi, którzy wypowiadali się na temat jej i o trzy lata starszego brata André, bardzo zdolnego matematyka. Któryś z gości gratulował rodzicom mówiąc: macie państwo wspaniałe dzieci – geniusza chłopca i dziewczynę piękność. Rzeczywiście Simone była piękna, choć robiła wszystko, by wyglądać jak najszkaradniej. Z przekonania. Jej ówczesny kryzys, jak tłumaczyła, polegał na tym, że uznawszy siebie za piękną czyli przeciętną nie będzie miała dostępu do grona ludzi genialnych, którzy pomogą jej znaleźć prawdę. Ale po pewnym czasie wytłumaczyła sobie, że nawet człowiek przeciętny jak ona, dzięki maksymalnej uwadze i skupieniu może dojść do prawdy. Postanowiła służyć temu całym swoim życiem.
