Artykuł został opublikowany w: Józef Tischner – Polska filozofia wolności a myśl europejska, red. Z. Stawrowski, IMJT, Kraków 2022, s. 155-164
Hermeneutyka to zarówno dyscyplina naukowa, stosowana szeroko w naukach humanistycznych, jak doktryna filozoficzna i zarazem gałąź filozofii, która tę doktrynę stosuje w praktyce. Jednak hermeneutyka była od dawna stosowana jako metoda interpretacji świata symbolicznego, szczególnie interpretacji Pisma Świętego, i funkcjonowała zwłaszcza w biblistyce, ale także oczywiście w literaturze. Funkcjonowała jednak zarazem – o czym się często zapomina – w sztukach pięknych, np. w malarstwie: różne obrazy religijne to każdorazowo różne sposoby „interpretacji” poszczególnych wydarzeń biblijnych. Podobnie dzieje się w interpretacjach wykonawców muzycznych: Chopin Rubinsteina to nie Chopin Horowitza czy ostatnich laureatów konkursów chopinowskich. W tym sensie hermeneutyka to także pewna szkoła wyobraźni, która funkcjonuje też w historii filozofii: różnice w interpretacji np. Kanta przez Heideggera, przez neokantystów i przez Lévinasa to właśnie przykład na różne hermeneutyki, to znaczy różne „wizje” tego samego filozofa przez poszczególnych interpretatorów.
