Bóg jest inny niż nasze myślenie i mówienie o Bogu.
Mówiąc o Bogu, nie potrafimy nie mówić o sobie. […]
Mówmy więc o sobie świadomie. […]
Mowa o Bogu staje się mową o człowieku.
– Józef Tischner, Spór o istnienie człowieka
Człowiek mówi o boskości. Obszar znaczeń odnoszących się do boskości towarzyszy dziejom ludzkich wspólnot. Przez wieki pojawiło się wiele sposobów mówienia o tym, co boskie. W dziejach myślenia, którego spadkobiercą jest kultura europejska, obok polifonicznej mowy religii (mity, symbole, hymny, proroctwa, psalmy, przypowieści, modlitwy, prawodawstwo, pisma mądrościowe itd.) wyłonił się także teologiczny i filozoficzny sposób mówienia o boskości. Niezależnie od tego, jaki jest status owego logosu boskości, jego istnienie pozostaje niezaprzeczalnym faktem. Niezliczone przejawy takiej mowy, zarówno te spisane, jak również te, które nie utrwaliły się w piśmie, pozostają świadectwem ludzkiej znaczeniotwórczej aktywności.
